En nu?

Je vader was tien jaar geleden gestorven toen je nog maar vijf jaar oud was en je moeder was aan het werk. Dus tot vijf uur kon je doen wat je wilde. Je ging naar je moeders slaapkamer terwijl je wist dat dat niet mocht. Op haar bed maakte je salto’s en je zette hoedjes op van de bovenste plank. In de grote dansspiegel bewonderde je jezelf. Toen zag je de roze doos liggen. Je draaide je om en pakte hem op – hij was gestoffeerd en voelde zacht aan. Erin lagen een stapeltje brieven aan je moeder met een rood lint eromheen en wat ansichtkaarten. Er was er één met twee spelende hondjes.  Je bekeek de achterkant en las ‘Kusjes van papa’. De kaart was aan jou geadresseerd. Je voelde je fantastisch. Je kon het aan niemand vertellen.

Dorasj Fzee

For a little smile on your face – voor een bescheiden glimlach